Debaty sejmoweXX Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie sytuacji finansowej kadry zawodowej Wojska Polskiego w reprezentacyjnych zagranicznych placówkach MON

   Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacją pani poseł Izabelli Sierakowskiej w sprawie sytuacji finansowej kadry zawodowej Wojska Polskiego w placówkach zagranicznych MON (2889) uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.    Resort obrony narodowej w pełni zdaje sobie sprawę, że obowiązujące aktualnie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 września 1998 r. w sprawie pełnienia służby poza granicami państwa przez żołnierzy zawodowych (DzU nr 127, poz. 840) nie spełniają oczekiwań kadry wojskowej pełniącej służbę w polskich przedstawicielstwach wojskowych przy międzynarodowych organizacjach oraz dowództwach wojskowych, zwłaszcza w kontekście wysokości przysługującej jej uposażeń oraz świadczeń. Na powyższe ma wpływ przede wszystkim niski, zdaniem żołnierzy, poziom uposażeń w odniesieniu do żołnierzy innych armii, pracowników dyplomatycznych RP oraz ogólne wysokie koszty utrzymania w Belgii.    Należy jednakże zauważyć, że w związku ze skierowaniem żołnierzy zawodowych do pełnienia służby w tych przedstawicielstwach Ministerstwo Obrony Narodowej pokrywa koszty podróży żołnierza i członków jego rodziny za granicę, wypłaca ryczałty na utrzymanie w wysokości jednej lub dwóch diet w zależności od czasu trwania tej podróży, a ponadto pokrywa koszty przewozu rzeczy osobistego użytku i przedmiotów gospodarstwa domowego.    Po przybyciu i objęciu obowiązków w placówce żołnierz otrzymuje ponadto uposażenie walutowe oraz wypłacany jest mu jednorazowy zasiłek adaptacyjny (w wysokości 200%, a jeżeli żołnierz przenosi się bez rodziny, w wysokości 100% miesięcznego wynagrodzenia walutowego w grupie zaszeregowania IXb, tj. 716 USD).    Dodatkowo z budżetu resortu obrony narodowej finansowane są wydatki na:    - wynajęcie mieszkania i pomieszczeń biurowych, ich wyposażenie oraz koszty eksploatacji,    - zakup i eksploatację samochodów służbowych, środków łączności,    - dodatki reprezentacyjne (wyłącznie dla stanowisk określonych odrębnymi decyzjami ministra obrony narodowej),    - zwrot opłat za naukę dzieci,    - gratyfikacje urlopowe,    - nagrody jubileuszowe,    - inne należności i świadczenia (m.in. zwrot kosztów leczenia, podróży służbowych na terenie danego kraju, jak i do innych krajów itp.).    Należy przy tym zauważyć, iż wysokość otrzymywanego uposażenia przez żołnierzy pełniących służbę w przedstawicielstwach jest pochodną płac pracowników urzędów dyplomatycznych. Dlatego też ogólny poziom uposażeń tych żołnierzy uzależniony jest przede wszystkim od możliwości budżetowych państwa, a jego poprawa zależy od decyzji Rady Ministrów oraz parlamentu. W celu zmiany wysokości uposażenia należałoby więc dokonać zmiany przepisów wymienionego rozporządzenia, co może się wiązać z trudnym procesem uzgodnień m.in. z Ministerstwem Spraw Zagranicznych i Ministerstwem Pracy i Polityki Socjalnej (dotyczy to zarówno roku 2000 i lat następnych).    Mimo niskiego zdaniem żołnierzy poziomu uposażeń trzeba stwierdzić, że jest on nieporównywalnie wyższy od krajowego. Wysokość uposażenia w przedstawicielstwie np. chorążego wynosi w skali miesięcznej ok. 6,5 tys. zł, generała brygady ok. 15 tys. zł, natomiast po uwzględnieniu dodatkowych kosztów ponoszonych przez wojsko (opłaty za utrzymanie mieszkania bądź odpowiednio - domu) chorąży otrzymuje ok. 11 tys. zł, zaś generał brygady 37 tys. zł, czyli kilkakrotnie więcej niż wysoki urzędnik państwowy w kraju.    Odzwierciedleniem powyższego stanu jest m.in. prawie pełna obsada etatowa stanowisk w przedstawicielstwach w Brukseli (pozostają nieobsadzone jedynie dwa stanowiska w Polskim Przedstawicielstwie Wojskowym przy Komitecie Wojskowym NATO, natomiast w przedstawicielstwie RP przy NATO i UZE obsada jest pełna).    Nie bez znaczenia jest również fakt, że służba poza granicami kraju daje żołnierzowi pełne przygotowanie fachowe i językowe, które będzie mógł wykorzystać po powrocie do kraju zarówno na stanowiskach wojskowych, jak i cywilnych.    Ponadto wymienieni żołnierze wyznaczani są do pełnienia służby poza granicami kraju tylko po wyrażeniu przez nich zgody. Tym samym godzą się na proponowane im warunki służby przed wyjazdem za granicę.    Nie można zgodzić się natomiast ze stwierdzeniami, że minister obrony narodowej zabrania żonom polskich żołnierzy pracować poza granicami oraz że żołnierze muszą mieszkać w hotelach. Po pierwsze, nie istnieje bowiem żaden przepis prawny zakazujący takiej pracy. Brak jest natomiast w etatach przedstawicielstw cywilnych stanowisk, na które mogłyby być wyznaczane żony żołnierzy. Jednocześnie w celu podjęcia pracy zarobkowej na lokalnym rynku pracy wymagana jest tzw. zielona karta, której żony żołnierzy, ze względu na krótki okres przebywania za granicą, mogą nigdy nie otrzymać. Po drugie, żołnierze przebywają w hotelach jedynie do czasu zakwaterowania w docelowym mieszkaniu, otrzymując za ten czas limit hotelowy w wysokości ok. 660 zł za dzień.    Reasumując, należy stwierdzić, że na tle ogólnych warunków ekonomicznych kraju oraz możliwości budżetowych resortu sytuacji materialnej żołnierzy zawodowych pełniących służbę w przedstawicielstwach za granicą, mimo iż odbiega nieznacznie od sytuacji materialnej żołnierzy innych państw, nie można uznać za ˝fatalną˝.    Przekazując powyższe wyjaśnienia, pozwolę sobie wyrazić nadzieję, że uzna je pan marszałek za wystarczające.    Z wyrazami szacunku    Minister    Janusz Onyszkiewicz    Warszawa, dnia 28 grudnia 1999 r.